Lavanta Gibi: Sessiz Ama Kalıcı Kimi zaman bir motifte, kimi zaman bir kokuda; hafıza ve kimliğin taşıyıcıları, en çok gözle görülmeyen yerde saklıdır. Ortadoğu coğrafyasında kadının görünmeyen emeği, yüzyıllardır halıların dokusunda, bitkilerin kokusunda ve mekânların hafızasında yaşamaya devam eder. “Lavanta, sabrın kokusudur” diyen kadim bir söz gibi, bu coğrafyanın kadınları da sabırla, sebatla, yeniden var…
Orta Doğu halıları ipliklerle değil, kimlik, bellek ve mekânın görünmez sembolleriyle dokunur. Bu halılar yalnızca yere serilen dokumalar değil; kimliği, belleği ve mekânı aynı anda taşıyan sessiz anlatılardır. Her ilmek, toplumların tarihine atılmış bir düğüm, her desen kolektif ruhun sembolik bir aynasıdır. Dokuyan kadının ellerinde şekillenen motif, aslında onun ve içinde yaşadığı topluluğun kimliğini mühürler….
Ev, bazen terk edilen bir toprak değil, taşınamayan bir iç manzaradır. Ortadoğu’nun kültürel hafızasında göç, yalnızca bir yer değiştirme meselesi değil; sürgünle örülmüş bir varoluş biçimidir. Bu coğrafyada sanat, çoğu zaman pasaporttan daha kalıcıdır; çünkü burada aidiyet, sınırlarda değil, hikâyelerde aranır. Sanatçılar, göçle birlikte yalnızca bedenlerini değil, dillerini, düşlerini, imgelerini de taşır. Bazen unutmamak bazen…
Bir şehrin yıkıntıları arasında yalnızca taşlar değil, hatıralar da susar. Kültürel miras, her savaşın görünmez kaybıdır. Terör örgütü IŞİD’in hüküm sürdüğü yıllarda, dünyanın en eski şehirlerinden biri olan Musul da binlerce yıllık kültürel mirasını kaybetti. Kürt asıllı Norveç vatandaşı yönetmen ve fotoğrafçı Zaradasht Ahmed’in yönettiği “Dicle Nehri Kıyısındaki Aslanlar” (The Lions by the…
